Eten is altijd al een populaire bezigheid geweest in boeken en films. Als tiener verslond ik de werken van Enyd Blyton en zijn vijf kleine heldjes die tussen de vele picknicks en feestmalen door boeven op heterdaad betrapten en schatten vonden. Ook mag ik het recentere succes van Friends niet vergeten. Als het van Monica (Courtney Cox) afhing hadden al haar vrienden een dagelijkse indigestie. Het laat dan ook te denken over dat alle acteurs (op Chandler met zijn verslaving na) uitermate mager blijven en de dames van het gezelschap met hun dunne lijntje in het hedendaagse babe-profiel passen.
Eten en gezelligheid, dat is geen nieuwigheid, dat wisten de bourgondiërs al langer. Maar zelfs voor onze eigenste Germaanse en Romaanse voorouders werd er al gegeten. Is het je ooit opgevallen dat er in het Oude en het Nieuwe Testament ongelofelijk veel belangrijke gebeurtenissen plaatsvinden tijdens het eten. Tijdens de soep en de patatten, om het in Vlaamse termen te verwoorden, sluit God een verbond met zijn volk en belooft hij hen te zullen redden. Later herhaalt Hij dit … maar dan voor de gehele mensheid.
Digestie van het Oude Testament
Berkhof (1993) merkt op dat de weg van God met Israel van de éne maaltijd naar de andere liep. Doch de joodse feestmaaltijden hadden vaak wat anders dan een indigestie op het oog; ze moesten de Joden herinneren aan JHWH als hun bevrijder. Zo was er om te beginnen het jaarlijkse pascha waarbij een goed bereid lam het joodse volk moest helpen herinneren hoe JHWH hen ooit had bevrijd uit Egypte (Ex. 12).
Digestie van het Nieuwe Testament
Tegen de traditie van het Oude Testament organiseert Jezus een feestmaaltijd. Op de avond voor Pascha nodigt hij zijn twaalf discipelen uit en als een warme gastheer wast hij hun voeten en ligt met ze aan voor een lekkere maaltijd. Het is immers een feest … tot Jezus een stuk brood breekt en het uitdeelt, en een beker wijn neemt en laat rondgaan. Wanneer dit gebeurt, legt hij plots de reden van zijn uitnodiging tot de maaltijd uit: de wijn is het bloed van zijn verbond, “dat voor velen vergoten wordt tot vergeving van zonden” (Mt. 26:28).
De Discipelen waren met stomheid geslagen toen Jezus dit zei, ze hadden het kunnen zien aankomen, maar toch waren ze verrast. Er volgt een korte stilte tijdens het eten, maar voor iedereen door elkaar begint vragen te stellen doet Jezus een tweede markante uitspraak: “ik zal van nu aan voorzeker niet meer van deze vrucht van de wijnstok drinken, tot op die dag, dat ik haar met u nieuw zal drinken in het Koninkrijk mijns Vaders”. Jezus belooft dat er een keer komt, misschien morgen of misschien over 1000 jaar, dat hij terugkomt en hij ons nog eens zijn beker zal aanbieden. Op het hoogtepunt van zijn laatste avondmaal, nodigt Jezus ons plots uit om deel te hebben aan zijn feestmaal … wat een gastvrijheid, stel je voor.
